Opozita kërkon Ramën në Kuvend/ Zvërneci bëhet temë dite në seancën plenare, Berisha: Rama u vuri protestuesve topat e ujit. Balla: Projekti do bëhet
Resorti në Zvërnec, Zhupa: S’ka turizëm të qëndrueshëm me beton të qëndrueshëm 4 Qershor, 1...
Resorti në Zvërnec, Zhupa: S’ka turizëm të qëndrueshëm me beton të qëndrueshëm 4 Qershor, 1...
FOTO/ Ja kush është polici që u vra në krye të detyrës në Maliq 4 Qershor, 09:06 Vrasja e...
Pas më shumë se tre orësh, mbyllet protesta para Kryeministrisë/ Qytetarët thirrje: Nesër sërish në...
Tragjedia me dy viktima në Shëngjin, policia jep detaje: Të gjithë shtetas nga Kosova, tre persona në spital 3 Qersho...
Kjo është ajo që shkroi Anas al-Sharif në "testamentin" e tij të përgatitur katër muaj para martirizimit të tij. U postua në llogarinë e tij në mediat sociale disa orë pasi një sulm izraelit vrau atë dhe gazetarët Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa në një tendë mediatike pranë Spitalit al-Shifa në qytetin e Gazës. Anas al-Sharif ishte një nga heronjtë e Gazës. Ai ishte – pa dyshim – gazetari më i afërt me zemrat tona.
GAZA- "Kam përjetuar dhimbje në të gjitha detajet e saj dhe kam shijuar dhimbjen dhe humbjen vazhdimisht. Pavarësisht kësaj, nuk kam hezituar kurrë ta përcjell të vërtetën ashtu siç është, pa shtrembërim ose falsifikim. Zoti qoftë dëshmitar kundër atyre që heshtën dhe pranuan vrasjen tonë, dhe kundër atyre që na e morën frymën dhe zemrat e të cilëve nuk u prekën nga mbetjet e shpërndara të fëmijëve dhe grave tona, dhe që nuk bënë asgjë për të ndaluar masakrën me të cilën është përballur populli ynë për më shumë se një vit e gjysmë."
Kjo është ajo që shkroi Anas al-Sharif në "testamentin" e tij të përgatitur katër muaj para martirizimit të tij. U postua në llogarinë e tij në mediat sociale disa orë pasi një sulm izraelit vrau atë dhe gazetarët Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa në një tendë mediatike pranë Spitalit al-Shifa në qytetin e Gazës. Anas al-Sharif ishte një nga heronjtë e Gazës. Ai ishte – pa dyshim – gazetari më i afërt me zemrat tona.
Njerëzit këtu në Gaza shpesh e urrejnë median. Ata i shohin gazetarët ose duke na ekzagjeruar dhe duke na portretizuar si mbinjerëz, të aftë të përballojnë bombardimet e pamëshirshme, privimin nga ushqimi dhe uji dhe humbjen e të dashurve; ose duke na demonizuar si "terroristë", duke justifikuar vrasjen e familjeve tona dhe shkatërrimin e shtëpive tona.
Anasi ishte ndryshe; ai nuk e shtrembëroi të vërtetën. Ai ishte një nga ne: i rritur në kampet tona të refugjatëve, duke vuajtur me ne nën bomba dhe mes urisë, duke mbajtur zi për të dashurit e tij, duke refuzuar të largohej nga komuniteti i tij. Ai qëndroi në Gaza, i palëkundur si një pemë ulliri, një shembull i gjallë i një palestinezi të vërtetë.
Anasi filloi të raportonte për Al Jazeera në fillim të gjenocidit, por shpejt u bë një fytyrë e njohur. Ai dhe Ismail al-Ghoul nuk ndaluan së transmetuari nga Gaza veriore edhe kur përballeshin me kërcënime të vazhdueshme. Miqësia e tyre e ngrohtë dhe momentet qesharake dhe të trishtueshme që ndanë, na bënë të ndiheshim më afër tyre.
Pas martirizimit të Ismailit vitin e kaluar - Zoti e mëshiroftë - ndjemë se kishim humbur një vëlla të dashur dhe na mbeti vetëm Enesi. Muajin e kaluar, kur Anas u shpërtheu para kameras ndërsa raportonte për urinë, njerëzit i thanë : “Vazhdo, Anas, mos u ndal, ti je zëri ynë.”
Dhe me të vërtetë, ai ishte zëri ynë. Shpesh imagjinonim se kur të vinte fundi i gjenocidit, do ta dëgjonim të shpallur nga zëri i Anas al-Sharif. Nuk kishte gazetar në botë më të merituar për të shpallur atë moment sesa Anas. Për mua, Anasi ishte më shumë sesa thjesht një reporter. Ai ishte një frymëzim. Ai ishte arsyeja pse merrja stilolapsin në dorë sa herë që humbisja shpresën se diçka do të ndryshonte për shkak të asaj që shkruaja. E shihja Anasin të raportonte pa u lodhur - i uritur ose i ngopur, në verë ose në dimër, i kërcënuar me vdekje ose i rrethuar nga kamerat.
Këmbëngulja e tij më bindi se gabohesha që besoja se dokumentimi i gjenocidit nuk po e nxirrte askënd jashtë. Anasi më bëri të besoja se historia jonë mund të arrijë atje ku ne nuk mundemi, duke kaluar dete dhe oqeane në çdo pjesë të botës. Dhe qëndrueshmëria e tij, duke punuar çdo ditë, çdo orë, më detyroi të shpresoja… shpresoja se nëse do të vazhdonim të flisnim, dikush mund të më dëgjonte.
Anasi tani është zhdukur dhe ndiej se gabova që shpresoja, gabova që besova në drejtësinë e kësaj bote, duke e parë atë të apelonte - me sy të mbushur me lot - ndaj një ndërgjegjeje globale që rezultoi të ishte e ulët dhe selektive. Ata nuk i meritonin lotët e tu, Enes! Ata nuk e meritonin vetëmohimin tënd që të dinin historinë tonë. Ata nuk dëgjojnë sepse refuzojnë ta bëjnë.
Ti ngrite zërin, Enes, por po u bëje thirrje atyre që nuk kishin ndërgjegje.
Do të doja që lufta të kishte mbaruar para se të martirizoheshe, që të mund të shkoja të të gjeja në Gaza dhe të të thoja se zërat tanë kishin pasur sukses, kishin arritur në botën e jashtme dhe kishin nxitur ndryshime. Do të të kisha thënë se ishe modeli im dhe puna jote më mbante gjallë. Dhe nëse në atë moment do të më kishe buzëqeshur dhe do të më kishe quajtur kolegun tënd, do të kisha qarë nga gëzimi.
Mbulimi yt mbaroi, Enes, por lufta gjenocidale jo. Sot, ne e shohim të pafuqishëm pushtimin e lig që mburret se të ka vënë në shënjestër para të gjithë botës - të njëjtës botë së cilës i luteshe deri në frymën tënde të fundit. Vendet në mbarë botën heshtin; për to, marrëveshjet ekonomike dhe interesat politike vlejnë më shumë se jetët njerëzore.
Megjithatë, pushtimi nuk do të na heshtë, Enes. Ai do që ne të vdesim pa zë sepse zëri ynë, ndërsa ne rënkojmë nga dhimbja dhe qajmë nga humbja, e shqetëson atë, ndërhyn në shtysën e tij gjenocidale.
Gaza nuk do të lindë një tjetër si ti, Anas, as dikë si shkrimtari dhe poeti Refaat Alareer, as dikë si drejtori i spitalit Marwan al-Sultan. Pushtimi po synon më të mirët dhe më të zgjuarit, ata që kanë ngritur zërin dhe i kanë treguar botës se çfarë mund të bëjnë palestinezët me dinjitet dhe integritet.
Por ne nuk do të heshtim pas këtyre vrasjeve të dhunshme. Edhe nëse e dimë se bota nuk do të na dëgjojë, ne do të vazhdojmë të flasim - sepse është fati dhe detyra jonë. Ne, palestinezët e gjallë që i mbijetuam këtij gjenocidi, duhet të mbajmë trashëgiminë e martirëve tanë.
Për mua, kjo do të thotë të flas, të shkruaj dhe të ekspozoj krimet e këtij pushtimi të përgjakshëm dhe brutal... deri në ditën që ti ëndërrove, Enes - ditën që ky gjenocid, më i tmerrshmi në historinë moderne, të mbarojë. Ditën që ti të kthehesh në shtëpinë tënde stërgjyshore në al-Majdal dhe unë të kthehem në fshatin tim, Yibna./Al Jazeera
Masud Pezeshkian IRAN- Presidenti iranian, Masud Pezeshkian, ka paralajmëruar se shteti i tij përballet me përshkallëzim konflikti me S...
foto ilustruese PENSILVANI- Një shpërthim i fuqishëm ka ndodhur në një fabrikë çeliku në Pensilvani. Si pas...
Donald Trump SHBA- Presidenti amerikan, Donald Trump, ka thënë se do të tentojë t’ia kthejë Ukrainës një pjes&eum...
Donald Trump SHBA- Qeveria amerikane duket se po përgatitet të aktivizojë Gardën Kombëtare në Uashington, në mbësht...
pamje nga vendngjarja LONDËR- Një incident i dhunshëm ndodhi në metronë e Londrës të enjten pasdite,...
Netanyahu IZRAEL- Gati dy vjet pas fillimit të luftës në Gaza , kabineti izraelit i sigurisë votoi në favor të pus...
Donald Trump UKRAINË- Udhëheqësit evropianë dhe Presidenti ukrainas Volodymyr Zelenskyy do të zhvillojn...
foto ilustruese PRISHTINË- Aksioni për Nëna dhe Fëmijë (AMC) dhe Drejtoria e Shëndetësisë e Komunës së P...
Emmanuel Macron FRANCË- Presidenti francez Emmanuel Macron bëri thirrje të hënën për një përfundim t...
miguel uribe KOLUMBI- Senatori dhe kandidati presidencial kolumbian, Miguel Uribe, ka ndërruar jetë nga plagët e marra dy muaj pas...
