Dita e 15-të e protestës/ Qytetarët vijojnë revoltën: Rama në burg, Berisha në burg
Sot protesta e 15 në Tiranë/ Nis marshimi drejt Kryeministrisë(VIDEO) 14 Qershor, 18:35 Dita e 15-të e pro...
Sot protesta e 15 në Tiranë/ Nis marshimi drejt Kryeministrisë(VIDEO) 14 Qershor, 18:35 Dita e 15-të e pro...
FOTOLAJM/ Qytetarët rreshtojnë atletet para Kryeministrisë, si simbol i largimit të rinisë nga Shqipëria 13 Qersh...
Berisha: Çdo demokrat e ka vendin te protesta, sloganet kundër nesh janë vepër e veglave të qeverisë 13 Qershor...
“Rama në burg, Berisha në burg"/ Tensione në Rrjoll, banorët përplasen me policinë 13 Qershor, 11:20 ...
Dominik Salz e kaloi jetën duke shënuar gola në ligat amatore gjermane, duke mos e humbur kurrë besimin në ëndrrën e tij për t'u bërë një ditë profesionist. Në moshën 37 vjeç, këshilltari financiar dhe babai i katër fëmijëve, më në fund e arriti ëndrrën e tij në nëntor me Karlsruhe në Divizionin e Dytë.
GJERMANI - "Kur isha i vogël, unë dhe vëllai im e kalonim gjithë kohën duke luajtur futboll. Prindërit tanë na regjistruan në një klub fshati në Hohenwart (Bavaria) dhe unë i çoja miqtë e mi atje çdo ditë pas shkolle.
Sigurisht, në atë kohë ëndërroja të bëhesha profesionist. Luaja si sulmues dhe e doja Thierry Henryn. Edhe David Beckham më frymëzoi shumë, kisha të njëjtën prerje flokësh si ai (qesh). Kur isha 13 ose 14 vjeç, mora një ofertë nga VfB Stuttgart. Por jetonim një orë larg, vëllai im ishte tashmë në një qendër stërvitore dhe ishte e vështirë për prindërit e mi.
Nuk kisha zgjidhje tjetër veçse të hiqja dorë, por kjo nuk më shqetësoi shumë. Isha i lumtur aty ku isha. Stërvitesha si i çmendur dhe po grumbulloja gola: nëse mbaj mend mirë, kisha shënuar 39 gola në 12 ndeshje me U-19 dhe 28 në 17 ndeshje me seniorët. Po luaja në nivelin më të ulët, por reputacioni im po fillonte të përhapej përtej kufijve të fshatit tim të vogël.
Në moshën 18 vjeç, shkova të luaja për Pforzheimin (në Gjermaninë jugperëndimore), në Divizionin e Katërt. Por shumë shpejt, shpina më dhembi aq shumë sa nuk mund të flija. Duhet të kem vizituar rreth dhjetë mjekë në atë kohë, dhe secili prej tyre kishte një shpjegim të ndryshëm.
Nuk mund të luaja më futboll dhe pashë vitet të kalonin: 19, 20, 21... Pas tre vjetësh e gjysmë, më në fund gjeta një mjek që mund të më ndihmonte. Klubi i fshatit tim më lejoi me mirësi të stërvitesha me ekipin e dytë, por shumë shpejt, të gjithë e kuptuan se nuk kisha pse të isha atje.
Në moshën 22 vjeç, i shëruar më në fund nga problemi me shpinën, ai filloi përsëri në fund të renditjes, në Divizionin e Tetë.
Në atë kohë, vëllai im luante ende për Stuttgarter Kickers (Divizioni i Katërt). Telefonova drejtuesit dhe pas një dite prove, i thashë: "Do të stërvitem me ju për dy javë falas dhe pas kësaj, më tregoni ju çfarë ndodh: ose jam mjaftueshëm i mirë për ekipin e parë, ose po largohem."
Pas dy ditësh, kisha një kontratë në tavolinë. Luajta nëntë ndeshje në ligë si titullar atë vit (1 gol) . Madje luajtëm edhe një miqësore kundër Bayern Munich me Philipp Lahm, Mark van Bommel dhe Arjen Robben.
Për mua, që vija nga fundi, ishte çmenduri. Por fitoja vetëm 200 euro në muaj, dhe pas gjashtë, i kisha përdorur të gjitha kursimet e mia. Kështu që u largova. Në moshën 22 vjeç, fillova përsëri në fund të shkallës, ose pothuajse: në Divizionin e Tetë, te TSV Grunbach.
Atë vit, u ngjitëm në Divizionin e Shtatë. Pastaj në të Gjashtën. Pastaj në të Pestin. Çdo herë, përfundoja golashënuesi më i mirë. Pas kësaj, u ktheva në Pforzheim me katërmbëdhjetë nga shokët e mi të ekipit (Grunbach nuk ishte ndërtuar për nivelin tjetër, shënim i redaktorit) dhe u ngjitëm përsëri (në Divizionin e Pestë).
Ishte fantastike, shkonim mirë dhe luanim futboll të mirë. Por ishte ende një kënaqësi krahas punës sime (Dominik Salz është këshilltar financiar), po krijoja familje dhe stërvitja po bëhej gjithnjë e më e vështirë për t'u përballuar.
Në moshën 32 vjeç, pas pesë sezonesh në Pforzheim, shkova te Grunbach, Freiburg dhe SG Sonnenhof Großaspach. Deri ditën kur mora këtë ofertë nga Karlsruhe, e cila kishte nevojë për dy lojtarë me përvojë për të menaxhuar ekipin e tyre nën 23 vjeç (në Divizionin e Gjashtë) .
Pata një dëmtim në kyçin e këmbës, por trajneri ishte i bindur se mund t’i ndihmoja të rinjtë të bënin hapin tjetër, kështu që thashë po. Luajta tre ndeshje me ekipin U-23 vjeç dhe çdo herë isha më i miri në fushë. Dhe pastaj një mëngjes, trajneri më dërgoi këtë mesazh:
“Dominik, eja herët sot, duhet të flasim me ty.” Kur mbërrita, ai tha: “Të gjithë e dinë sa i mirë je, e tregove me ne. Këtë fundjavë, do të jesh me ekipin e parë. Në Divizionin e Dytë.” Nuk mund ta besoja.
Atë natë, nuk munda të flija. Të nesërmen, unë dhe ekipi po shkonim në Fürth. Kishim një autobus vetëm për ne, me ekrane televizive, dhe ishte çmenduri për mua. Gjithçka ishte e re: fotografët dhe kamerat kur mbërritëm në stadium, përgatitja - duhet të kemi ngrënë gjashtë herë ditën e ndeshjes, a mund ta imagjinoni? - profesionalizmi që po zbuloja pas kuintave, i gjithë stafi që na shoqëron, por që nuk e sheh në televizor...
Tre ditë në komë artificiale në vitin 2011, pas një goditjeje me gju në kokë
Atë ditë, nuk mendoja se trajneri do të më sillte në fushë. Isha atje me shokë skuadre, puna e të cilëve ishte futbolli, dhe e pashë këtë mundësi si një dhuratë. Në moshën 37 vjeç, e dija që karriera ime po i vinte fundi.
Kur shkova të ngrohesha dhe pashë 6.000 tifozët e KSC që kishin udhëtuar, isha si një fëmijë që ha çokollatë për herë të parë. Dhe pastaj trajneri thirri emrin tim, dhe unë nuk mendova dy herë: Vrapova drejt stolit, vesha fanelën time dhe hyra në fushë.
Ishte vetëm tre minuta, ndoshta më pak (një minutë, në fakt). Por ato pak minuta më ndryshuan jetën. Pas kësaj, isha kudo. Në TV, në rrjetet sociale, të gjithë flisnin për mua. Po merrja dhjetëra mesazhe. Ishte surreale të kaloja nëpër këtë në atë moshë.
Luajta edhe tre ndeshje të tjera me ekipin (në dhjetor, vetëm një zëvendësues), dhe pjesa ime e preferuar ishte kur luajtëm këtu, para tifozëve tanë (kundër Regensburgut, 4-2). Tre prej nesh hymë në lojë në kohën shtesë, dy të rinj dhe unë.
Dhe kur spikeri thirri emrin tim në mikrofon, i gjithë stadiumi u përgjigj "SALZ!" Ishte çmenduri. Gruaja ime ishte atje, ajo bëri një video. Dhe këtë, askush nuk do të jetë kurrë në gjendje të ma heqë.
Shpresoja të luaja më shumë ndeshje këtë sezon sepse sulmuesi më i mirë i ekipit u largua në merkaton e dimrit, por dëmtova këmbën dhe menaxhmenti rekrutoi dikë tjetër. Ky është futbolli, nuk ka rëndësi.
Është tashmë e pabesueshme ajo që më ndodhi. Sidomos kur kujtoj se gjithçka mund të kishte ndaluar në vitin 2011, kur u evakuova nga fusha e Grunbach me helikopter, pas një goditjeje me gju në kokë. Po rrjedhja gjak nga njëri vesh dhe u futa në një komë artificiale për tre ditë. Kafkë e thyer.
Kur u zgjova, ndjeva sikur isha në bord të një varke. Kjo ndjesi marramendjeje zgjati për një farë kohe. Që atëherë, kam luajtur me një helmetë regbi. I vë gjërat në perspektivë (ai buzëqesh).
Në korrik, do të mbush 38 vjeç. Do të kem ende një vit kontratë, por po mendoj të jap dorëheqjen. Unë dhe gruaja ime do të hapim një kompani organizimi eventesh dhe unë nuk do të jem në gjendje t'i përkushtohem plotësisht nëse jam në fushë çdo fundjavë.
Dhe pastaj, pavarësisht gjithë kujdesit që kam treguar gjithmonë për trupin tim - i pari që mbërrin në stërvitje, i fundit që largohet, duke u shtrirë para gjumit, duke ngrohur muskujt para se të zgjoj fëmijët - duhet të pranoj se po filloj ta ndiej peshën e moshës sime. Çfarëdo që të ndodhë, do të ketë qenë një aventurë e jashtëzakonshme.
Nëse e kuptoj saktë, jam lojtari më i vjetër që ka debutuar ndonjëherë në një ligë profesionale në Evropë. Mendoj se në vitet 1960 kishte një portier që ishte më i vjetër se unë, por ajo ishte një epokë tjetër, apo jo?
Nëse do të kisha një mësim për të nxjerrë nga e gjithë kjo, ai është se suksesi fitohet dhe se nëse përpiqesh vërtet, mund ta arrish. Humba katër vjet për shkak të dëmtimit në shpinë dhe pashë që disa mundësi më shpëtuan, por kisha diçka më shumë se shumica: Gjithmonë jepja gjithçka. Në çdo ndeshje. Në çdo stërvitje. Pavarësisht nivelit, pavarësisht divizionit.
Sot, ndihem i përmbushur sepse e di se si do të jetë jeta ime pas futbollit. Kam gruan më të mirë që dikush mund të ëndërrojë, katër fëmijë të bukur, një shtëpi të madhe me pishinë dhe nuk kam nevojë për shumë më tepër.
Mund ta kisha kaluar jetën duke menduar për vitet e humbura, për atë se si mund të kishte qenë karriera ime pa atë dëmtim në shpinë, por nuk kam keqardhje. Vërtet kam. Dhe mendoj se kjo është mësimi kryesor nga historia ime: mos jeto me "po sikur". Prano gjërat ashtu siç janë dhe shfrytëzoji sa më shumë. Nuk ka vetëm një rrugë drejt lumturisë. Varet vetëm nga secili person të gjejë të vetën.
B.T (Dosja.al)
ZVICER - Ishte një vendim i UEFA-s, pasi përjashtimit të Drogeda Junajtid, e cila nuk do e përfaqësojë Irlandën në ...
ANGLI - Marcus Rashford është shquar gjithmonë si një nga premtimet e mëdha të futbollit botëror, megjithëse pak ng...
SHBA - Humbja 10-0 e Auckland City ndaj Bayern Munich në ndeshjen e tyre hapëse në Kupën e Botës për Klube të diel&...
BRAZIL - A do ta zgjasë Neymar qëndrimin e tij te Santos? I lirë nga çdo kontratë këtë verë, lojtari ndërkom...
FRANCE - Paul Pogba është afër rikthimit në futboll dhe do të jetë në një gjendje fizike që i k...
RROGOZHINE - Egnatia prej javësh ka nisur punën për pjesëmarrjen në Champions League dhe sezonin e ri. Pas disa ditësh stërv...
SPANJE - Influencuesja Fati Vázquez, me origjinë nga A Pobra do Caramiñal (Galicia), ka qenë përsëri në qendë...
KANADA - Presidenti i Këshillit Evropian, António Costa, i dorëzoi dje Presidentit të SHBA-së, Donald Trump, gjatë samitit t&eum...
SPANJE - Ristrukturimi i ekonomisë së Barcelonës vazhdon në rrugën e duhur. Përpjekjet e bëra nga menaxh...
SHBA - Sergio Ramos, ylli spanjol i Monterreyt, foli me mediat një ditë para debutimit të ekipit meksikan kundër Interit. Entuziazëm p...
