Masivizohet revolta! Protesta zhvendoset edhe në Gjenevë, qindra qytetarë kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit Rama...
I hiqet 'non grata' Berishës nga SHBA, Nancy VanHorn ia konfirmon në telefon 11 Qershor, 10:59 VIDEO/ Berishës ...
Qytetarët prej 12 ditësh kërkojnë largimin e Ramës/ Nis seanca plenare në Kuvend, gjashtë interpelanca n...
Dita e 11-të e protestave/ Pritet mobilizim masiv në përvjetorin e Lidhjes së Prizrenit 10 Qershor, 16:58 ...
Papritur, në zyrë shfaqet Mustafa Nano, “shkrimtar”, “kritik i mprehtë”, njeri “që kishte lënë gjurmë në letrat shqipe” të cilit vetëm Adhamudhi ia kishte kaluar.
Ishte një mëngjes i zakonshëm në zyrën e Kryeministrit. Nga ato mëngjeset ku pushteti nuk mendon si të qeverisë, por si të ndajë tepsitë dhe tabakatë e radhës.
Papritur, në zyrë shfaqet Mustafa Nano, “shkrimtar”, “kritik i mprehtë”, njeri “që kishte lënë gjurmë në letrat shqipe” të cilit vetëm Adhamudhi ia kishte kaluar.
I lodhur nga pesha e rëndë e të qenit "mendimtar" në një vend që nuk e kuptonte, Muçit nuk i bënin më këmbët. Pa e zgjatur, u shemb mbi kolltukun kryeministror.
Jo mitik, jo me modestinë e lypësit, por me syrin e klientit që e di se dyqani i shtetit e ka derën hapur për të.
Dhe lajmëroi hallin e madh me atë çiltërsi që vetëm ata që kanë braktisur dinjitetin e zotërojnë: "Më bëj ambasador, se unë nuk mundem më me këtë popull!"
Kryeministri, që sapo kishte mbaruar qerasjen e radhës, e dëgjoi me vëmendje kirurgjikale. Ai e kuptonte shkëlqyeshëm atë lloj halli. Ky është po ai Muç që në vitin e largët 2013, bënte thirrjen e madhe ideologjike: Të mblidhen gjithë qelbësirat bashkë, mjafton të rrëzojmë Berishën! Dhe profecia e tij u plotësua pikë për pikë. U mblodhën. U bënë bashkë të gjithë: nga bota e krimit te korrupsioni me jaka të bardha, nga rruga te zyrat e larta. Sot, ato "qelbësirat" e premtuara nuk janë më nëpër skutat e errëta të rrugëve; sot krimi dhe banditët janë ulur këmbëkryq direkt në karriget e pushtetit, duke na shitur moral dhe ligjshmëri.
E meqë misioni u krye dhe Shqipëria u mbush me këtë lloj "parije", ideologu i qelbësirave u lodh. Tani që krimi sundon, ai thjesht kërkoi shpërblimin: ai do Zvicrën në tabaka. Gjithçka u mbyll aty për aty, pa konkurs, pa meritë, pa asnjë kriter tjetër përveç rehatisë së kolltukut, ashtu siç është mbyllur çdo pazar në këto 13 vjet.
Ky nuk është thjesht një episod; ky është Sistemi. Në Shqipërinë e qeverisur prej më shumë se një dekade nga e njëjta dorë, diplomacia dhe postet nuk kalojnë nga dija, por nga qoka. Ç’duhen gjuhët e huaja, masterat apo karriera në Ministrinë e Jashtme?
Mjafton të jesh i duhuri, në momentin e duhur, dhe ajo që ka më shumë rëndëi të dish të shtrihesh në kolltukun e duhur.
Por ndërsa ata emërojnë deputetë të paditur, ministra mediokër, diplomatë që nuk dinë se çfarë është Ministria e Jashtme, sheshet e Shqipërisë po ziejnë.
Prej 11 ditësh, populli ka dalë në rrugë me këmbët në asfalt dhe me zërin në kupë të qiellit. Sheshet janë mbushur me njerëz të thjeshtë: studentë, prindër dhe qytetarë që e shohin se ky sistem është i kalbur deri në palcë.
E përballë tyre një kryeministër që përdridhet. I zënë ngushtë nga rrethimi i shesheve, ai ka nisur të aplikojë skenarin më të vjetër dhe më të dëshpëruar të historisë: antimitingjet.
Njësoj si në grahmat e fundit të vitit 1990, kur regjimi nxirrte nëpër rrethe "Vullnetarët e Enverit" për të treguar se "populli është me partinë", sot Edi Rama merr autobuzët, detyron administratën e tmerruar, pastrueset, mësuesit e mjekët, dhe i zbret nëpër rrugë si skllevër të epokës dixhitale.
Këto shfaqje groteske nëpër rrethe janë pasqyra e vërtetë e frikës së tij. Sa më shumë ziejnë sheshet e vërteta të Tiranës, aq më shumë shtohen përdredhjet e tij skenike nëpër antimitingje të montuara me regji qendrore. Por historia ka treguar se "vullnetarët" e mbledhur me listë prezence dhe me kërcënime për bukën e gojës nuk e shpëtojnë dot një kolltuk që ka filluar të lëkundet.
Dhe ka të drejtë të ketë frikë. Këto protesta nuk mbetën vetëm në Tiranë. Ato çanë censurën dhe mbushën ekranet e botës. Nga Brukseli në Berlin, nga Roma në Nju Jork, bota po sheh një popull që po zgjohet, ndërsa diaspora shqiptare po ngrihet në këmbë për të treguar se ky nuk është më një problem lokal që mund të shuhet me ndonjë video propagande në Facebook.
Kjo qeveri e korruptuar duhet ta kuptojë një të vërtetë të thjeshtë: përdredhjet skenike dhe autobusët e antimitingjeve nuk e ndalin dot rënien. Mund të emërosh ambasadorë me një të rënë të lapsit mbi kolltuk. Mund të mbushësh sheshet e tua artificiale me "vullnetarë" të detyruar. Por nuk mund të ndalësh dot marshimin e një populli kur dhimbja dhe varfëria e kanë mundur frikën.
Shqipëria nuk po kërkon më shfaqje me regji. Po kërkon llogari dhe e do tani. Me këmbë në rrugë dhe me sytë e botës mbi krye. Dhe këtë herë, zoti Kryeministër, as skenografia e "vullnetarëve" të tu nuk të bën dot derman!
Një vit pasi Kryeministri Edi Rama fitoi një mandat të katërt radhazi, Shqipëria ndodhet në një realitet thellësisht t...
Protesta qytetare e njerëzve të lirë në Shqipëri është një protestë thellësisht politike, kundër nj&eum...
Politika e të gjitha krahëve është duke kërkuar dëshpërimisht "protestuesin zero". Po, pikërisht atë, njësoj...
Foto nga protesta në Korçë Protesta pa kokë , pa emër , pa numër, e organizuar sipas tyre, nga "poli -agjentët" grek&e...
Lutfi Dervishi Po të gjykohet nga ajo që është parë deri tani, një nga veçoritë më interesante të k&eum...
Shqipëria po hyn në një fazë ku konflikti politik po transformohet në konflikt mbi aksesin te prona dhe kapitali. Për afro 15 vj...
Meri Lika Nga pikëvështrimi i profesionit tim, çdo pasuri publike mbart një vlerë të jashtëzakonshme për komunite...
Ik sot, po munde, se mund të mbrohemi nga të huajt më lehtë sesa ç’mund të mbrohemi nga budallallëku funksional q&e...
Le ta themi hapur: Sali Berisha fitoi!Ai e tregoi se është bërë nga brumi i atyre që nuk dorëzohen.Ndërsa të tjerë...
Sot nuk po marshojmë vetëm për krenari.Po marshojmë për mbijetesë.Po marshojmë në një kohë kur politika shqi...
