Dita e 52-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Shqipëria kërkon revolucion
“Pa rini nuk ka Shqipëri”/ Protestuesit nisin marshimin drejt Kryeministrisë: Rama jepe dorëheqjen! 21 Korrik, 19:46...
“Pa rini nuk ka Shqipëri”/ Protestuesit nisin marshimin drejt Kryeministrisë: Rama jepe dorëheqjen! 21 Korrik, 19:46...
Rama nga Thethi: Paketa e Maleve nuk është për biznesmenë dhe as për oligarkët 21 Korrik, 16:20 ...
Berisha: I bëj thirrje Prokurorit Publike të BE, por edhe Interpolit dhe Eurojust që të nisin hetimet për Ramën q&...
Prapaskenat e atentatit në Elbasan/ Në shënjestër dyshohet se ishte nipi i “Ot Kilës" 21 Korrik, 12:27 ...
TIRANË- Edhe sot korçarët kinemasë i thonë sinema. Kështu nëpër vite. Sa herë përshëndeteshin dhe pyesnin njëri tjetrin,ku ishe, vinte përgjigja: Po në sinema, bre. Unë nuk mbaj mend ditën e saktë kur pashë filmin e parë,por di të them me siguri që sinemaja u bë dashnorja ime qysh ditën që shkela brenda.
Atëhere i thonin “Kinema Morava”. Më parë dhe sot e quajnë “Majestik”. Ndërsa unë ruaj kujtime nga salla e madhe kur rrinim ne populli dhe lozhat,ah ato lozha,ku rrinin drejtuesit e qytetit. Qenë të harkuara, me ballkone të vogla të kërcyera si bythkat e ndonjë çupke të hijshme. Mbanin brenda katër deri tetë karrike. E atje renditeshin sipas sërës qytetaria e Korçës. Nuk kishte film ku ne mos na mbetej koka lart deri sa fikeshin dritat. Ata të llozhave gjoja bënin muhabet mes tyre, por ama koka u zgjatej jashtë parmakut si për të na dëftyer se ishin ata shefat e zotërinjtë tanë.
Sinemaja kishte tre dyer. Në ditët kur kishte filma që biletat avullonin në çast celeshin të treja. Rrinte te kryesorja Kiçi i Gjatë dhe te tjetra Kiçi i Ngjirur. Te e treta sipas rradhës. Ose pastruesja,ose operatori i filmit.
Fati e desh që djalin e Kiçit të Gjatë e kisha në klasë. Ndaj kur sinemaja m’u bë drogë dhe u vara prej saj,shkoja çdo mëngjes te shtëpia e djalit të Kiçit dhe e prisja të shkonim bashkë në shkollë. Por nuk rrija poshtë,ngjitesha deri lart që të më shihte Kiçi,të më njihte e të më tundte kokën kur i thoja,të vij sot te shoh një film? Kaq më duhej dhe qysh në orën 2 e gjysëm zija pozicion te dera. Sa hapej ajo delte Kiçi. Kur nuk më shihte pas pesë minutash i bërtisja. Në se nuk ma varte,i afrohesha dhe e prekja tek xhaketa. Në përgjithësi kur kthente kokën më kapte prej veshi dhe më shtynte brenda duke qeshur. E kështu nëper vite. Përherë në oren 3. Atëhere ishte më qetë, njerëzit ende ishin në punë e salla mbushej thuajse me fëmijë.
Kam parë filma francezë, plot italianë, spanjollë, meksikanë. Më pas erdhën kinezët, vietnamezët, koreanet. Por i shijoja të gjithë,sidomos ata me luftë. Kur nga fundi bëhej beteja finale krejt njerëzia në sallë ishim në këmbë e gati t’i afroheshim bezes së ekranit, ta shqyenim e ta shpallnim veten si çlirimtarë. Fluturoja deri në qiell kur pritej filmi e bërtisja si i dalë mendsh. Apo kori korçar që ishte si me dirigjent kur bërtisnim: “Hajde kanistra!” sapo çifti në film puthej. Edhe bezja valëvitej nga erosi i pak sekondave.
Babai asnjëherë nuk ma uli këtë pasion. Nuk më ndaloi asnjë ditë nga që përditë shihja film. Përkundrazi, sa kthehesha më vinte para krejt familjes t’u tregoja përmbajtjen. Kaq doja dhe me duar e këmbë ua sillja çdo skenë para syve.
-Ti aktor nuk do bëhesh, por shkrimtar me siguri, -thoshte mamaja që shpesh qante kur unë rrëfeja ngjarjet.
Pas ca muajsh që frekuentoja sinemanë donte dhe vëllai të shihte një film. E mora për Zapatën. Ia luta e iu luta Kiçit, por më futi veç mua. Nuk donte per dy nga një familje pa biletë. Atëhere bëra pazar:
-Të hyjë ai e të dal unë.
Qeshi dhe na la të dy. Vëllai mbante kokën veç lart në tavan. Ishte një llampadar me qindra llampa. U çudit dhe u ngurtësua. Kur krisi lufta në ekran nisi të qajë. U tremb shumë. Doja ta qetësoja, por ishte e kotë. Filluan të bértisnin njerëzit:
-Nxirrini jashtë këta kalamaj!
Erdhi Kiçi Zëri e gati zvarrë na pérplasi në bulevard. Aq po ngashérehej vëllai sa nuk ecte. E hodha në kurriz deri në shtëpi. Por nuk i tregova kujt. Ama shpëtova se nuk kërkoi të vinte më.
Nga sinemaja e qytetit kam plot histori. Ca romantike,ca komike. Në plot filma qaja. Edhe në ata shqiptarë. Më dukej sikur ngjarjet qenë vendosur te familja ime. Ose kur dëgjoja muzikën e filmit”Në shtëpinë tonë” kënduar nga Vace Zela ngashérimi më mbyste. Ndaj e doja filmin. Më jepte emocion, atë mall që nuk e gjeje kund. Veç te sinemaja dhe biblioteka,dy foletë e prehjes sime. Më vjen sot në detaje kur shkova me shoqen time Shpresën në filmin “Çatia”. Bleva vetëm një biletë se aq lekë sigurova. Kur hyra më pa me çudi Kiçi. Ia bëra me sy. Qeshi dhe më gjeti belaja brenda. S’kishte vende të lira. U ul Shpresa, por unë ngela më këmbë. Fat që ajo kishte karriken 1, te fillimi i rreshtit. U mbështeta te muri dhe në vend t’i prekja gishtat siç ëndërroja prej ditësh, i preka… supin.
Ama pata dhe ditë komike. Shfaqej Fanfan Tulipan. E shijova kaq shumë sa afër fundit dola nga salla dhe… u futa te dritaret e reklamave. Doja të rrija atje deri sa të niste shfaqja prapë,pra ta shihja dy herë filmin. Reklamat ishin në fasadën e kinemasë. Nga brenda nuk më shihte Kiçi, por nga jashtë më shihnin qytetarët e Korcës që bënin xhiro aty poshtë te bulevardi.Rrija i frikësuar te posteri i filmit. Kisha zënë fjalën Fanfan, e kisha mbuluar me trup. Lexohej veç Tulipan. Kaq u desh dhe nga ca shokë e të njohur poshtë te turma bërtisnin:
-O Tulipan i Alajdinit, i je fshehur Kicit, mo?
Qeshnin njerëzit,por unë kisha mendjen te filmi. I lumtur që do e shihja prapë. Nuk ua vija veshin talljeve. Dhe ndodhi risia. Brenda ditës një film e pashë dy herë.
Kinemaja ime quhej Morava. Me këtë emër e kam në tru. Por Majestik i shkon në thelb, se filmi është magji. Të trazon mendjet, ndjenjat, zemrën, t’i rrotullon e rrotullon si lavatrice me shpejtësi të madhe e pastaj t’i sjell para e të thotë sistemoji veç të mirat e veç te këqijat. Sinemaja qe tableti dhe celulari i djeshëm. Por me më shumë emocion, lotë, gëzim, mallëngjim e shpresë. Sa mall kam për sinemanë time. Qoftë dhe me emrin “Morava”…
1 vit nga zgjedhjet e 25 prillit si e shikoni gjendjen e vendit:
Turi dhe idiotëtCfarë bëri Turi?Pyetja për Turin në testin e maturës 2020 nuk ishte as e thjeshtë dhe as e vështirë. Ishte thjesht pyetje idiote!Për ata që nuk ...
TIRANË– Dosja.al publikon sot dëshminë e vitit 2009, kur recepsionistja e një klinike private në zonën e Babrrusë, kallëzoi në prokurori Klodian Taç...
Tiranë- Fillova të lexoj testin e gjuhës shqipe. Dy faqet e para. Jo më shumë. Ndjesia ime e përgjithshme është që testi është hartuar nga dikush që ose e ka p...
TIRANË- “Po puna e komisarit ishte lojaaaa”-tha Ndrek Luca në rolin e kapterit kur gënjeu ushtarin besnik te idealit Skënderin.Mjafton të shohësh kulisat a...
Shqetësimi është shumë i drejtë, shumë i madh dhe shumë prezent. E kam thënë edhe më parë në media që rezultatet e lirimit të masave të 18 majit do të dukeshin ...
TIRANË- Deklartata e kritikut italian të artit, Vittorio Sgarbi, se Bylisi është qytet grek, trazuan jo pak opinionin publik në Shqipëri. Historianë, gazet...
DURRËS– E kam fjalen per restaurimin e kulles bizantine te Durresit dhe per punimet qe kryhen ne te.Eshte thene se projektet jane hartuar nga persona te pa...
140 akademikë që financohen nga Zuckerberg i kërkojnë Facebook-ut që të mos lejojë më postime të Presidentit Donald Trump të cilat i konsiderojnë si “desinformi...
TIRANË– Ditën e sotme media të ndryshme në Shqipëri, kanë lajmëruar largimin e drejtorit të Përgjithshëm të Top-Channel, Ben Blushi.Përmes artikujve të pub...
Nuk kanë kaluar veçse pak ditë që Kuvendi i Kosovës votoi në një kandar farmacie Qeverinë Hoti. Kjo, pasi vetëm me një votë u bë e mundur të arrihej max...
