Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Jep dorëhqjen, nuk ka dialog!
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Dita e 49-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdh...
Shetet e Gjirit Persik dënojnë sulmet iraniane ndaj infrastrukturës civile: Janë krime lufte 18 Korrik, 17:37 ...
Abuizimi me fondet në Durrës, zbardhen dëshmitë/ Elisabeta Mataj: Jam qytetare e lirë, kush ma ndalon kazinonë...
Falja e pronave publike në Dhërmi e Palasë/ Berisha: PD nuk do i njohë kurrë këto vendime të Ramës 18 K...
Në këtë klimë mosbesimi, pushteti i Edi Ramës ka ndërtuar një pozicion të fortë. Nga krahu tjetër, opozita, e cila në teori duhet të jetë balanca natyrore e pushtetit, shpesh shihet nga qytetarët si e pafuqishme për të prodhuar ndryshim real. Ky perceptim, i drejtë apo jo, është një problem serioz demokratik.
Prej më shumë se një dekade, politika shqiptare po përballet me një krizë të heshtur, por të thellë: krizën e besimit. Një krizë që nuk matet me sondazhe të përkohshme apo me entuziazëm elektoral të momentit, por me indiferencën gjithnjë e më të madhe të qytetarëve, me largimin masiv nga vendi dhe me ndjenjën e përhapur se politika është shkëputur nga realiteti i përditshëm i njerëzve. Ky realitet nuk është më thjesht perceptim, por për shumëkënd është përvojë personale.
Në këtë klimë mosbesimi, pushteti i Edi Ramës ka ndërtuar një pozicion të fortë. Nga krahu tjetër, opozita, e cila në teori duhet të jetë balanca natyrore e pushtetit, shpesh shihet nga qytetarët si e pafuqishme për të prodhuar ndryshim real. Ky perceptim, i drejtë apo jo, është një problem serioz demokratik.
Është e rëndësishme të theksohet se opozita nuk përbëhet nga aktorë vullnetarë apo aktivistë të rastësishëm. Deputetët e opozitës janë përfaqësues të zgjedhur, të cilët paguhen, paguhen dhe do të paguhen, nga taksat e qytetarëve shqiptarë. Kjo nuk është një kritikë morale, por një fakt institucional që përmban brenda vetes një përgjegjësi të madhe publike. Qytetarët nuk presin vetëm praninë formale të opozitës në parlament, por një angazhim real, të dukshëm dhe të vazhdueshëm në mbrojtje të interesit publik.
Në kushtet kur besimi ndaj institucioneve është i ulët, fjala politike, sado e artikuluar të jetë, nuk mjafton më. Deklaratat, konferencat për shtyp dhe debatet parlamentare, edhe pse të nevojshme, nuk e arrijnë gjithmonë qytetarin e zhgënjyer. Për këtë arsye, dalja e deputetëve të opozitës në protesta të përhershme duhet parë si një mjet i ligjshëm demokratik dhe si një përpjekje për të rindërtuar lidhjen e humbur me shoqërinë.
Protesta nuk është akt destruktiv në vetvete. Ajo është një formë e drejtpërdrejtë e komunikimit politik, një mënyrë për t’i dhënë zë pakënaqësisë dhe për ta shndërruar atë në presion publik. Kur protestat janë paqësore, të qarta në qëllim dhe të vazhdueshme në kohë, ato nuk dëmtojnë stabilitetin, por e forcojnë demokracinë. Ato i kujtojnë pushtetit se legjitimiteti nuk është i pakufizuar dhe se qytetari nuk është thjesht votues një herë në katër vjet.
Një opozitë që del në protesta të përhershme, krahë qytetarëve, do të dërgonte një mesazh të fortë politik, se beteja kundër pushtetit nuk është episodike dhe as e lidhur vetëm me interesa elektorale, por është një angazhim i përditshëm. Një prani konstante në terren do të tregonte se opozita është e gatshme të ndajë koston e pakënaqësisë publike dhe të mos fshihet pas komoditetit institucional.
Kjo nuk do të thotë se opozita duhet të braktisë parlamentin apo proceset institucionale. Përkundrazi, beteja politike duhet të zhvillohet në disa fronte njëkohësisht. Parlamenti është arena e debatit ligjor, ndërsa protesta është arena e ndërgjegjes qytetare. Kur këto dy dimensione bashkërendohen, opozita fiton jo vetëm zë, por edhe besueshmëri.
Historia politike, brenda dhe jashtë Shqipërisë, tregon se ndryshimet e mëdha nuk kanë ardhur kurrë vetëm nga sallat e mbyllura të institucioneve. Ato kanë ardhur kur përfaqësuesit politikë kanë qenë të gatshëm të zbresin në rrugë, të dëgjojnë, të përballen dhe të qëndrojnë. Një opozitë që proteston vazhdimisht nuk po kërkon privilegj, por po ushtron një të drejtë dhe një detyrë.
Sot, qytetarët shqiptarë nuk kërkojnë mrekulli politike. Ata nuk kërkojnë figura të pagabueshme apo programe perfekte. Ajo që kërkojnë është koherencë mes fjalës dhe veprimit, ndjeshmëri ndaj realitetit dhe një shenjë të qartë se dikush po lufton seriozisht për ta. Në këtë kuptim, protestat e përhershme nuk janë qëllim në vetvete, por mjet për të rikthyer shpresën se opozita mund të jetë realisht alternativë.
Besimi nuk rikthehet me slogane dhe as me strategji komunikimi. Ai ndërtohet ngadalë, përmes qëndrueshmërisë dhe sakrificës politike. Në një kohë kur politika shqiptare vuan nga mungesa e besimit, opozita ka ende një mundësi reale për ta ndryshuar këtë perceptim. Jo duke folur më fort, por duke qenë më e pranishme. Jo duke pritur radhën e pushtetit, por duke e sfiduar atë çdo ditë, në mënyrë të hapur, demokratike dhe të përgjegjshme.
Enver Robelli Para disa ditësh policia e Kosovës tregoi vigjilencë të lartë dhe ua ndaloi disa serbëve në veri të M...
Koloreto Cukali 1. Nuk e di a e keni vënë re diçka të pabesueshme që po ndodh këtë dimër. Nuk e kam fjalën p...
Meri LIka Nuk kam qenë asnjëherë kundër opozitës. Kjo nuk është një fjali mbrojtëse e thënë sipas rr...
Foto ilustruese Strategjia e re e Sigurisë Kombëtare të SHBA-ve mori një vëmendje më të madhe ndërkombëtare se...
Enver Robelli Nëse i lexon komentet e gazetave të Evropës Perëndimore, toni është i qartë: kontinenti ndodhet para sfida...
Teksa po lexoja raportet vjetore të Komisionit Europian për vendet që synojnë anëtarësimin në BE, së bashku me komunik...
Diella Shqipëria është vendi i parë që bën një hap të vërtetë drejt "algokracisë": qeverisjes me an&...
Zohran Mamdan Mirëmëngjes, botë! Gjatë 24 orëve të fundit, WhatsApp-i im ka qenë plot me mesazhe rreth Zohran Mamdanit d...
Më 1 nëntor 2024, një tendë betoni u shemb në stacionin hekurudhor në Novi Sad, qytetin e dytë më të ma...
Meri Lika I nderuar z. Dumani! Nëse dje do të kisha qenë në atë sallën ku ju raportuat, e ku përballë kishit intel...
